Surat Al-Jinn — Ayat 20

1. Tetembungan kang perlu dimangerteni:

• قُلْ (qul): Ngucapna.
• إِنَّمَا (innamā): Mung wae, ora liya kajaba.
• أَدْعُو (ad‘ū): Aku nyembah, aku ngibadah, aku nyuwun marang.
• رَبِّي (rabbī): Pangeranku, yaiku Allah.
• لَا أُشْرِكُ (lā ushriku): Aku ora nyekuthokake, ora nggandhengake.
• أَحَدًا (aḥadan): Sapa wae, siji-sijia makhluk.

1. Tafsir ayat:

Dhuh Rasul, sira kandhaa marang wong-wong kafir kang padha mbantah lan nglawan sira: "Saktemene aku iki mung nyembah marang Pangeranku, yaiku Allah, lan ora nyekuthokake marang Panjenengane sapa wae, ora ana siji-sijia kang tak gandhengake ing bab pangibadahan." Dadi kabeh pangibadahku, pandongaku, lan panyuwunku mung tumuju marang Allah piyambak, ora ana liyan kang tak sekuthokake karo Panjenengane, ora malaikat, ora nabi, ora wali, ora brahala, lan ora sapa wae. Yen wis mangkono, wong-wong mau ora kena padha nglawan lan ngalang-alangi dakwahku, amarga aku mung ngajak marang tauhid, yaiku nyembah Allah kang Maha Tunggal.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen tauhid iku dadi dhasare agama Islam, yaiku nyembah mung marang Allah lan ora nyekuthokake Panjenengane karo apa wae.
• Nuduhake yen Rasulullah ﷺ iku tuladha kang paling utama ing bab ikhlas lan teguh ing bab tauhid, mula kita kudu niru dheweke.
• Ngelingake marang kita supaya ati-ati aja nganti kejibah ing bab syirik, amarga syirik iku dosa kang paling gedhe.
• Nggambarake yen dakwah Islam iku dakwah kang cetha lan prasaja, ora ana kang didhelikake, mung ngajak marang kabecikan lan nyembah Allah piyambak.
• Menehi pangarep-arep marang sapa wae kang gelem ngrungokake, yen Islam iku agama kang gampang lan ora mbebani, mung kudu nyembah Allah lan ninggalake sesembahan liyane.