Сураи Аль-Джинн — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا أَمْلِكُ»: ман ихтиёр надорам, тасаллут надорам.

— «ضَرًّا»: зарар, бадӣ, зиён.

— «رَشَدًا»: ҳидоят, некӣ, роҳи рост, фоида.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: «Ман барои шумо ихтиёри расонидани зарар ё некиро надорам. Ҳар зарару фоидае, ки ба шумо мерасад, танҳо ба фармони Аллоҳ аст. Ман бандаи Аллоҳ ҳастам ва ҳеҷ қудрате надорам, ки аз худ чизе дафъ кунам ё чизе ҷалб намоям. Танҳо Аллоҳ аст, ки молики зарару фоида ва ҳидояту гумроҳӣ мебошад». Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) низ бандаи Худост ва ҳеҷ гуна таъсири мустақил ба ҳаёти мардум надорад, балки танҳо паёмрасони ваҳйи Илоҳӣ аст. Ҳамин тавр, мардум бояд танҳо ба Аллоҳ таваккул кунанд ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон бояд бидонад, ки ҳеҷ кас ба ҷуз Аллоҳ тавони расонидани зарар ё фоидаро надорад.

— Паёмбар (с) низ бандаи Худост ва танҳо паёмрасон аст, на соҳиби ихтиёри мутлақ.

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар ҳамаи корҳо танҳо ба Аллоҳ таваккул кунем ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳем.

— Ислом дини тавҳид аст ва ҳамаи умедҳо бояд ба Аллоҳи ягона бошад.

— Ин оят муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро равшан месозад, ки ҳақиқати ҳидоят ва зарар танҳо дар дасти Аллоҳ аст ва Ӯ одилу раҳим аст.