Сураи Аль-Джинн — Оят 6

1. Маънои калимаҳои душвор:

• يَعُوذُونَ: паноҳ меҷустанд, паноҳ мебурданд.
• رَهَقًا: саркашӣ, такаббур, даҳшат ва тарс.

1. Тафсири оят:

Ва аз ҷумлаи он чизҳое, ки ҷинниён ба ҳамдигар нақл карданд, ин буд, ки дар замони ҷоҳилия мардоне аз инсонҳо ба мардоне аз ҷинниён паноҳ мебурданд. Ҳангоме ки касе ба сафаре мерафт ва дар биёбоне дур аз ободӣ шаб мекард, мегуфт: «Ба сардори ин водӣ паноҳ мебарам аз шарри нодонони қавми ӯ». Ин паноҳҷӯӣ аз ғайри Худо буд, ки Аллоҳ онро барои аҳли ҷоҳилия мазаммат кардааст ва он аз шарки бузург аст, ки Аллоҳ онро ҷуз бо тавбаи самимӣ намебахшад. Ҳамчунин ин амал боиси он шуд, ки ҷинниён бар инсонҳо даҳшат ва тарс ва саркаширо афзун кунанд, то онҳо боз ҳам бештар ба онҳо паноҳ баранд. Дар ин оят огоҳии сахт аз паноҳ бурдан ба ҷодугарон ва фолбинон ва монанди онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд танҳо ба Аллоҳи Таоло паноҳ барад, зеро Ӯст, ки ба ҳама чиз тавоност ва ҳеҷ кас ба ғайри Ӯ наметавонад зарару фоида расонад.
• Ширк ва паноҳ бурдан ба ғайри Худо сабаби афзун шудани тарс, даҳшат ва гумроҳӣ мегардад.
• Ин оят моро аз рафтан ба назди ҷодугарон, фолбинон ва ашхоси монанди онҳо огоҳ мекунад, то ба онҳо такя накунем.
• Ислом моро ба тавҳид ва ихлос даъват мекунад, ки ин сабаби оромии дил ва раҳои аз тарсу ваҳм аст.
• Қуръон ҳатто аҳволи ҷинниёнро баён мекунад, то инсонҳо дарк кунанд, ки ин китоб аз ҷониби донои ғайб аст ва бояд ба он имон оваранд.