Сураи Аль-Джинн — Оят 5

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «ظَنَنَّا»: гумон кардем, ҳисоб кардем.
• «كَذِبًا»: дурӯғ, суханони бардурӯғ нисбат додан ба Худо.

1. Тафсири оят:

Ва мо гумон кардем, ки ҳеҷ кас — на аз одамон ва на аз ҷинҳо — бар Худои Таоло дурӯғ намегӯяд ва ба Ӯ ҳамсару фарзанд нисбат намедиҳад. Мо ин гуфтаҳоро рост пиндоштем ва аз рӯи тақлид ба дигарон бовар кардем, ки онҳо дар бораи Худо дурӯғ намегӯянд. Ҳол он ки онҳо дар воқеъ дурӯғ мегуфтанд ва ба Худои Таоло чизҳоеро нисбат медоданд, ки сазовори Ӯ нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар бораи Худои Таоло ҳеҷ гоҳ сухани беасос ва дурӯғ нагӯяд ва ба Ӯ чизҳоеро нисбат надиҳад, ки ба камоли Ӯ мухолиф аст.
• Тақлид кардан ба дигарон дар бораи Худо хатарнок аст; бояд ҳар суханро бо далел ва дониш санҷид.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳатто ҷинҳо ҳам метавонанд хато кунанд ва дурӯғ гӯянд, пас набояд кӯр-кӯрона ба гуфтаҳои онҳо бовар кард.
• Қуръон моро ба сӯи андеша ва тафаккур даъват мекунад, то ҳақиқатро бишносем ва аз ботил дурӣ ҷӯем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ростӣ, покӣ ва эҳтиром ба Худои Таоло аст ва моро аз ҳар гуна дурӯғу бӯҳтон бар ҳақиқат бозмедорад.