Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «سَنُلْقِي»: аз решаи «لقاء» буда, маънои «фурӯ мефиристем», «нозил мекунем»-ро дорад.
• «قَوْلًا»: сухан, гуфтор.
• «ثَقِيلًا»: вазнин, гарон; дар ин ҷо маънои бузургӣ, азимӣ ва пурмазмунӣ дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (с) хитоб карда, мефармояд, ки Мо ба зудӣ бар ту сухани вазнин ва бузург фурӯ мефиристем. Ин сухани вазнин Қуръони Карим аст, ки дорои аҳкоми шариат, фармонҳо ва наҳйҳо, ҳудуд ва қонунҳои илоҳӣ, одобу ахлоқ ва дастуроти ҳаётан муҳим мебошад. Вазнинии ин сухан аз он аст, ки масъулияти амал ба он сангин аст ва дар дилҳо ва ҷомеа таъсири амиқ мегузорад. Ҳамчунин, ин оят ишора ба он дорад, ки ваҳй ва рисолат кори осон нест, балки амонат ва вазифаи бузургест, ки Паёмбар (с) бояд онро бо сабру таҳаммул ба мардум расонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръони Карим сухани Худованд аст ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на сухани инсон.
• Бузургӣ ва вазнинии Қуръон нишон медиҳад, ки он сарчашмаи ҳидоят, аҳком ва одоби ҳаёт аст.
• Масъулияти омӯхтан ва амал кардан ба Қуръон бар ҳар мусулмон сангин аст ва бояд бо ҷидду ҷаҳд ва сабр анҷом дода шавад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ва эҳтироми бештар ба Қуръон ҳидоят мекунад, зеро он амонати илоҳӣ ва роҳнамои башарият аст.
• Ваҳй ва рисолат неъмати бузургест, ки бояд қадршиносӣ шавад ва ба воситаи он ба сӯи Худованд наздик гардем.