Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «نَاشِئَةَ اللَّيْلِ»: соатҳо ва лаҳзаҳои шаб, ё ибодате, ки дар шаб ба вуҷуд меояд.

— «أَشَدُّ وَطْئًا»: сахттар ва босамартар аст барои қалб, ё вазнинтар аст бар бадан.

— «أَقْوَمُ قِيلًا»: дурусттарин ва росттарин сухан аст, яъне қироат ва зикр дар шаб дурусту равшантар аст.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ибодат ва қироати Қуръон дар соатҳои шаб — хоҳ намоз бошад, хоҳ зикр ва хоҳ тиловат — дар қалби инсон таъсири амиқтар мегузорад ва сухани ӯро дурусту устувортар мегардонад. Сабаби ин он аст, ки дар шаб одамон ором мехобанд, садоҳо хомӯш мешаванд ва дили банда аз машғулиятҳои дунё фориғ мегардад. Пас қалб дар он вақт барои андеша ва ибодат омодатар аст, сухан росттар ва қироат равшантар мешавад. Инчунин, ибодати шаб барои нафс вазнинтар ва душвортар аст, аммо савобаш бузургтар ва асарбахштар мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Шаб вақти беҳтарини ибодат ва муноҷот бо Парвардигор аст, зеро дил дар он фориғ ва ором мешавад.

— Қиёми шаб ва тиловати Қуръон дар он ба инсон кӯмак мекунад, ки суханаш рост, фикраш пок ва амалаш ихлоснок гардад.

— Ин оят мӯъминонро ба намози шаб ва зикри шабона тарғиб мекунад, ки он сабаби наздикӣ ба Аллоҳ ва покии рӯҳ аст.

— Ҳарчанд ибодати шаб ба бадан вазнин бошад ҳам, савоби он бузург ва таъсири он дар қалб амиқ аст.

— Ислом дини осонӣ ва ҳикмат аст: вақтеро барои ибодат пешниҳод мекунад, ки инсон бештар ҳузури қалб ва равшании фикр дорад.