Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوْ زِدْ عَلَيْهِ»: ё бар он (яъне бар нисфи шаб) афзун кун.

— «رَتِّلِ»: аз решаи «тартил» буда, маънои равшану ошкоро ва бо таъаннӣ (шитоб накарда) хонданро дорад.

— «تَرْتِيلًا»: хондани равшану возеҳ бо риояи ҳуқуқи ҳарфҳо ва таваққуфҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи мӯъминон мефармояд, ки дар намози шаб ихтиёр доред: ё нисфи шабро ибодат кунед, ё аз нисф камтар — то ба як сеяки шаб расед, ё бар нисф афзун кунед — то ба ду сеяки шаб расед. Ин озодӣ барои он аст, ки ҳар кас ба ҳоли худ муносибтарин андозаро интихоб кунад ва ибодати шабро бар худ осон гардонад.

Сипас Худованд амр мекунад: Қуръонро бо тартил бихонед, яъне бо оромӣ, шитоб накарда, ҳарфҳоро равшану возеҳ адо кунед ва ҳуқуқи онҳоро — аз қоидаҳои таҷвид, мадду ғунна ва таваққуфҳо — риоя намоед. Тартил танҳо суръати хондан нест, балки тадаббур ва андеша дар маънои оятҳост, то дилҳо аз Қуръон баҳра гиранд ва амал ба он осон гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ислом дини осонӣ аст: Худованд дар ибодат ба бандагонаш тангӣ намегирад ва ба қобилияти онҳо мувофиқ роҳҳои гуногун пешниҳод мекунад.

— Қуръон бояд бо эҳтиром, оромӣ ва тадаббур хонда шавад, на бо шитобу бепарвоӣ; хондани ботаъаннӣ дилро равшан ва амалро дуруст месозад.

— Намози шаб ва тиловати Қуръон воситаи наздикшавӣ ба Худованд ва поксозии нафс аст; касе ки онро одат кунад, оромии дил ва баракати зиндагиро ҳис мекунад.

— Ин оят мӯъминро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро ҳамчун дастури ҳаёт бихонад ва ба он амал кунад, на танҳо бо забон бигзаронад.