Сураи Аль-Муддассир — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• «قُتِلَ»: дар ин ҷо ба маънои «лаънат шуд» ва «ҳалок гардид» омадааст, яъне дуои бад ба ӯ раво шуд.
• «قَدَّرَ»: яъне андеша кард, чен кард ва нақша кашид, ки чӣ гуна суханро тартиб диҳад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ҳикояти он шахси саркаш аст, ки мехост бо андеша ва тадбири худ ба Қуръон ва Паёмбар (с) зарба занад. Ӯ хеле фикр кард, чӣ гуна суханеро тартиб диҳад, ки ба воситаи он ҳақро рад кунад. Пас аз ин андешаву нақшакашӣ, Худованд ӯро лаънат кард ва гуфт, ки ҳалок шавад. Боз ҳам таъкид шудааст: чӣ гуна ӯ ин нақшаро кашид ва чӣ гуна барои худ тадбир андешид! Ин такрор барои он аст, ки шиддати мазаммат ва сазовори ҳалокат будани ӯро нишон диҳад. Ӯ бо тамоми қувваи ақлу фикраш кӯшиш кард, ки роҳе барои рад кардани Қуръон ёбад, аммо ҳеҷ камбудие дар он пайдо карда натавонист. Ба ҳамин сабаб рӯй дар ҳам кашид, чеҳраашро турш кард ва дар ғазабу хашм фурӯ рафт. Сипас аз ҳақ рӯй гардонд ва аз такаббур ба он эътироф накард ва гуфт, ки ин сухани Муҳаммад ҷуз сеҳре нест, ки аз пешиниён гирифта шудааст, ва ин суханҳо суханони одамон аст, ки Муҳаммад аз онҳо омӯхтааст. Ҳамин тавр ӯ ба дурӯғ ба Худо нисбат дод.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд ҳақро ҳимоя мекунад ва касоне, ки бо найрангу тадбир ба муқобили Қуръон меистанд, ҳеҷ гоҳ комёб намешаванд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ҳақ гоҳе бо тамоми ақлу ҳунари худ кӯшиш мекунанд, аммо оҷиз мемонанд ва ба ғазабу такаббур фурӯ мераванд.
• Қуръон китобе аст, ки ҳеҷ кас наметавонад мисли онро биёрад ва ин худ далели ростӣ ва муъҷиза будани он аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бо дили кушод ва тавозуъ муносибат кунем ва аз такаббур ва рад кардани ҳақ дурӣ ҷӯем.
• Ҳар кас барои рад кардани ҳақ тадбир андешад, оқибаташ ҳалокат ва лаънат аст, вале касе ки ба Қуръон имон оварад, ба роҳи наҷот ва саодат мерасад.