Сураи Аль-Муддассир — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• فَقُتِلَ: Пас, лаънат шуд ва ҳалок гардид.
• كَيْفَ: Чӣ гуна, ба кадом тарз.
• قَدَّرَ: Ӯ андеша кард, чен кард ва нақша кашид.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ин шахси мухолиф дар бораи Қуръон ва Паёмбар (с) андеша кард ва кӯшиш намуд, ки чизе барои танқид ва рад кардани он пайдо кунад, Худованд ӯро лаънат кард ва сазовори ҳалокат гардид. Чӣ гуна бад андеша кард ва чӣ гуна нақша кашид! Ӯ мехост роҳе ёбад, ки Қуръонро рад кунад, аммо ҳар чӣ бештар андеша мекард, ҳайраташ меафзуд ва ҳеҷ нуқсе намеёфт. Ин оят тааҷҷуб ва масхараеро нисбат ба ӯ ифода мекунад, ки чӣ гуна ӯ кӯшиш кард ва чӣ гуна мағлуб шуд. Ӯ бо тамоми қувваи ақли худ чизе сохт, ки ба ҳақ наздик набуд ва танҳо ба ҳалокати худ сабаб шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон он қадар мустаҳкам аст, ки ҳеҷ кас наметавонад ба он нуқс ё таниш ворид кунад, ҳатто агар тамоми ақлу ҳикмати худро ба кор гирад.
• Ҳар кӯшише, ки барои рад кардани ҳақ анҷом дода шавад, ба нокомӣ ва ҳалокат меанҷомад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷӯҳ муносибат кунем ва дар он андеша намоем, зеро он каломи Худост ва ҳеҷ кас наметавонад мисли онро биёрад.
• Инчунин, ин оят дарс медиҳад, ки ғурур ва худписандӣ метавонад инсонро аз пазириши ҳақ боздорад ва ба ҳалокат бирасонад.