Сураи Аль-Муддассир — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «سِحْرٌ»: сеҳр, ҷоду.

— «يُؤْثَرُ»: аз каси дигар ривоят карда мешавад, аз пешиниён нақл мешавад.

1. Тафсири оят:

Худои Таоло хабар медиҳад, ки он мухолифи саркаш, вақте ки дар бораи Қуръон ва Паёмбар (с) фикр кард ва роҳи таъна заданро ҷуст, чизе барои таъна ёфта натавонист. Пас аз он ки ҳамаи роҳҳоро озмуд ва ҳеҷ нуқсоне дар Қуръон пайдо карда натавонист, рӯй турш кард ва бо такаббур аз ҳақ рӯй гардонд. Сипас гуфт: «Ин чизе ки Муҳаммад мехонад, ҳеҷ нест магар сеҳре, ки аз дигарон ривоят карда мешавад ва аз пешиниён нақл мешавад». Яъне ӯ мехост бигӯяд, ки ин Қуръон каломи Худо нест, балки суханони одамон аст, ки Муҳаммад (с) онро аз сеҳргарон ва пешиниён омӯхтааст ва ба худ нисбат медиҳад. Ин суханони ӯ аз рӯи ҳасад, кибр ва душмании беасос буд, на аз рӯи далел ва ҳақиқат. Ӯ ҳақро дониста, аммо аз сабаби такаббур ва манфиати худ онро инкор кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон он қадар муъҷиза ва пурқувват аст, ки душманони он ҳеҷ роҳи таъна ва нуқсоне дар он пайдо карда натавонистанд ва маҷбур шуданд ба баҳонаҳои беасос монанди «сеҳр» паноҳ баранд.

— Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби ӯ нозил шудааст, на суханони одамон ва на аз пешиниён нақл шудааст.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки такаббур ва ҳасад метавонад инсонро аз пазируфтани ҳақ боздорад, ҳатто вақте ки ҳақро равшан мебинад.

— Қуръон барои ҳамаи замонҳо ва ҳамаи халқҳо муъҷиза аст ва ҳеҷ кас наметавонад монанди онро биёрад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод ва бе таассуб бихонем ва дар он тафаккур кунем, то ҳақиқатро дарк намоем ва ба он имон биёрем.