Сураи Аль-Муддассир — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• أَدْبَرَ — рӯй гардонд, пушт кард, яъне аз ҳақ рӯй тофт.
• اسْتَكْبَرَ — худро бузург донист, такаббур кард, яъне аз итоат ва пайравӣ кардан саркашӣ намуд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ин шахс дар бораи Қуръон ва Паёмбар (с) фикр кард ва роҳҳои гуногунро баррасӣ намуд, то нуқсоне ё эроде ёбад, ҳеҷ чизе пайдо накард, ки ба воситаи он Қуръонро рад кунад. Он гоҳ аз ҳақ рӯй гардонд ва аз имон овардан ба Худо ва пайравӣ кардан ба Паёмбари Худо (с) такаббурӣ намуд. Ӯ на танҳо худ имон наовард, балки аз рӯи кибру ғурур аз роҳи ҳақ дур шуд ва худро аз пайравӣ ба Расули Худо (с) болотар донист.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки такаббур ва худро бузург донистан метавонад одамро аз имон ва ҳақиқат дур кунад.
• Ҳақро пазируфтан фурӯтанӣ талаб мекунад, на кибру ғурур.
• Ҳар кас бояд аз пайравӣ ба Паёмбари Худо (с) ифтихор кунад ва худро аз он болотар надонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ҳақро ҷӯём ва ҳангоми ёфтани он, бо фурӯтанӣ қабул кунем.
• Ислом дини фурӯтанӣ, ҳақҷӯӣ ва итоат ба Худо ва Паёмбар (с) аст, на дини кибру саркашӣ.