Сураи Аль-Муддассир — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنْ»: ҳарфҳои нафй, яъне «не».

— «هَٰذَا»: ишора ба Қуръони Карим.

— «إِلَّا»: ҳарфи ҳаср, яъне «танҳо», «фақат».

— «قَوْلُ»: сухан, гуфтор.

— «الْبَشَرِ»: инсонҳо, одамон, махлуқоти башарӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли суханони Валид ибни Муғийра ва монанди ӯст, ки дар бораи Қуръони Карим ба таври инкор ва рад гуфтаанд. Онҳо мегуфтанд, ки ин Қуръон сухани Худованд нест, балки сухани инсонҳост, ки Муҳаммад (с) онро аз дигарон омӯхтааст. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки Валид ба ду ғулом — Ясор ва Ҷабр, ки аз Форс буданд ва дар Макка зиндагӣ мекарданд, ишора карда гуфтааст: «Ин Қуръон танҳо сухани Ҷабр ва Ясор аст». Ин суханон аз рӯи ҳасад, кибр ва душмании онҳо нисбат ба Паёмбар (с) ва Қуръон бармеомад. Онҳо намехостанд ҳақро бипазиранд ва ба ҷои далели дуруст, ба инкор ва туҳмат рӯй оварданд. Ҳақиқат ин аст, ки Қуръон каломи Худованди Ҳаким аст ва ҳеҷ башарӣ наметавонад монанди онро биёрад.

1. Фоидаҳо:

— Қуръони Карим каломи Худованд аст ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на сухани инсон.

— Душманони ислом ҳамеша барои рад кардани ҳақ ба туҳмату баҳонаҳо рӯй меоранд, аммо ин ҳақро ботил карда наметавонад.

— Ҳасад ва кибр метавонад инсонро аз пазириши ҳақ боздорад, пас бояд аз ин сифатҳои бад эҳтиёт кард.

— Қуръон бо услуби баланд ва мӯъҷизавии худ ҳамеша далели равшани ҳақ будани ислом аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром бихонем ва ба он амал кунем, зеро он сухани Парвардигори ҷаҳон аст.