Сураи Аль-Муддассир — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

— «قَالُوا»: гуфтанд.

— «لَمْ نَكُ»: набудем, набудем аз.

— «مِنَ الْمُصَلِّينَ»: аз намозгузорандагон, яъне аз касоне ки намози фарзро адо мекарданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз сураи «Ал-Муддассир» суханони гурӯҳе аз гунаҳгорон ва кофиронро дар рӯзи қиёмат нақл мекунад, ки чун аз онҳо пурсида мешавад, чӣ чиз онҳоро ба дӯзах ворид кард, дар ҷавоб мегӯянд: «Мо дар дунё аз зумраи намозгузорандагон набудем». Яъне мо намози фарзеро, ки Худованд бар мо воҷиб карда буд, адо намекардем ва ҳуқуқи Парвардигорро ба ҷо намеовардем. Ин эътирофи онҳост ба гуноҳи бузург — тарки намоз, ки аввалин чизест, ки бандаро аз Худо дур мекунад ва ӯро ба сӯи ҳалокат мебарад. Намоз сутуни дин аст ва касе ки онро тарк кунад, дигар амалҳои некӯ низ аз ӯ қабул намешаванд, зеро намоз робитаи байни банда ва Парвардигораш мебошад. Ин гуфтори аҳли дӯзах нишон медиҳад, ки онҳо дар дунё бо ихтиёри худ аз ибодати Худо рӯй гардонда буданд ва ҳоло пушаймонӣ ба онҳо фоидае намерасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Намоз бузургтарин ибодат ва сутуни дин аст; тарки он сабаби ҳалокат ва дохил шудан ба дӯзах мегардад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳеҷ гоҳ намозро сабук нашуморем ва онро дар вақташ адо кунем.

— Намоз воситаи наздикӣ ба Худованд ва пок шудани дил аз гуноҳ аст.

— Дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас наметавонад гуноҳи худро инкор кунад; ҳама эътироф мекунанд, аммо пушаймонӣ дигар суд надорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки пеш аз фаро расидани марг ба сӯи Худо баргардем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем, то аз зумраи наҷотёфтагон бошем.

— Ислом дини осон ва файзбахш аст; намоз равзанаи умед ва оромиш барои дили муъмин аст, пас биёед онро бо ишқ ва ихлос ба ҷо оварем.