Surat Al-Muddassir — Ayat 43

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• قَالُوا : padha ngucap, padha mangsuli.
• لَمْ نَكُ : ora padha dadi, ora tau kalebu.
• الْمُصَلِّينَ : wong-wong sing nindakake shalat, yaiku wong-wong sing netepi shalat wajib marang Allah.

2) Tegese ayat:

Ing ayat iki, para ahli neraka sing padha kafir lan duraka padha mangsuli pitakone wong-wong mukmin sing ana ing suwarga. Wong-wong mukmin mau padha takon marang wong kafir: "Apa sing nyebabake kowe mlebu neraka?" Banjur wong-wong kafir mau padha ngucap: "Aku biyen ora tau kalebu wong-wong sing nindakake shalat marang Allah." Tegese, ing donya biyen dheweke ora nindakake shalat wajib, ora netepi prentahe Allah bab shalat, lan ora ngakoni kewajibane shalat. Iki dadi salah sijine sebab utama dheweke kecemplung ing neraka. Shalat iku dadi wates antarane wong mukmin lan wong kafir, mula sapa sing ninggalake shalat kanthi sengaja lan ora ngakoni kewajibane, mesthi bakal cilaka ing akhirat.

3) Faedah-faedah sing bisa dijupuk:

• Shalat iku ibadah sing paling utama lan dadi tandha utama keimanane wong. Sapa sing netepi shalat, mesthi bakal katon bedane karo wong sing ora netepi.
• Ninggalake shalat iku kalebu dosa gedhe sing bisa nggawa wong menyang neraka, mula kudu diluru lan ora disepelekake.
• Ayat iki ngelingake supaya saben wong mukmin tansah njaga shalate, amarga shalat iku dadi pambeda antarane wong Islam lan wong kafir.
• Wong-wong kafir ing akhirat padha ngakoni kaluputane, nanging wis ora ana gunane. Mula ing donya iki awake dhewe kudu enggal tobat lan nindakake kabecikan.
• Shalat iku gampang lan entheng yen ditindakake kanthi ikhlas, mula aja nganti ditinggalake mung amarga kesed utawa kesibukan donya.
• Islam iku agama sing ngajak umate supaya tansah cedhak marang Allah liwat shalat, lan shalat iku dadi sumber ketenangan lan berkah ing urip donya lan akhirat.