Сураи Аль-Муддассир — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

• Мискин: шахси ниёзманде, ки ба кумак ва дастгирӣ ниёз дорад.
• Нутъиму: хӯрок медиҳем, таъом медиҳем.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз суханони гунаҳкорон аст, ки дар рӯзи қиёмат ҳангоми пурсиш дар бораи сабаби дохил шуданашон ба дӯзах баён мекунанд. Онҳо эътироф менамоянд, ки дар дунё яке аз сифатҳои бади онҳо ин буд, ки ба мискинон ва ниёзмандон хӯрок намедоданд ва ба дигарон низ дастур намедоданд, ки ба онҳо кумак кунанд. Ин амал нишонаи сахтдилӣ, худписандӣ ва беэътиноӣ ба ҳуқуқи бандагони Худо буд. Дар воқеъ, онҳо на танҳо ҳуқуқи Худоро (ибодат) ва на танҳо ҳуқуқи худро (имон) поймол карда буданд, балки ҳуқуқи бандагони Худоро низ риоя намекарданд. Ин оят таъкид мекунад, ки кумак ба ниёзмандон ва таъом додани мискинон аз сифоти муъминони ростқавл ва аз амалҳоест, ки инсонро аз оташи дӯзах наҷот медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ниёзмандон ва мискинон беэътино набошем ва аз он чи Худо ба мо ато кардааст, ба онҳо кумак кунем.
• Ислом дини раҳмдилӣ ва дастгирии қишри заифи ҷомеа аст; таъом додани мискин амали некӯ ва сабаби наздикӣ ба Худованд мебошад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки сахтдилӣ ва беэътиноӣ ба ҳуқуқи бандагони Худо метавонад инсонро ба ҳалокат ва азоб бирасонад.
• Ҳамчунин моро водор мекунад, ки на танҳо худамон некӯкор бошем, балки дигаронро низ ба некӯкорӣ ва кумак ба ниёзмандон ташвиқ намоем.
• Дар ин оят раҳмати Ислом нисбат ба ҳамаи қишрҳои ҷомеа, хусусан мискинон ва ниёзмандон, равшан зоҳир мегардад, ки ин дилҳоро ба ин дини ҳақиқӣ ҷалб мекунад.