Сураи Аль-Муддассир — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

— «صُحُفًا»: ҷамъи «саҳифа», яъне варақҳо, номаҳо ё китобҳо.

— «مُنَشَّرَةً»: кушодашуда, паҳншуда, яъне варақҳое, ки кушода ва барои хондан омода бошанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи саркашӣ ва ҷидоли мушрикон нисбат ба паёмбари Худо (с) фармуда шудааст. Онҳо на танҳо далелҳои равшан ва оёти Қуръонро қабул накарданд, балки талаби ноҷо ва аз ҳад зиёд карданд. Ҳар яке аз онҳо мехост, ки барои ӯ аз ҷониби Худованд номаи кушодае фиристода шавад, ки дар он навишта бошад, ки Муҳаммад (с) воқеан паёмбари Худост ва ӯ бояд аз ӯ пайравӣ кунад. Ин талаби онҳо на аз камбуди далелҳо ё заъфи ҳуҷҷатҳо буд, зеро далелҳои равшан ва муъҷизаҳои ошкор барои онҳо омада буд, балки сабаби аслӣ инак буд, ки онҳо дар дилҳои худ ҳақро инкор мекарданд ва аз рӯи кибру ғурур ва саркашӣ мехостанд ҳақро паст зананд. Онҳо на аз охират метарсиданд ва на ба рӯзи қиёмат ва ҷазо бовар доштанд. Ба ҷои он ки ба оёти равшани Қуръон ва далелҳои ақлӣ қаноат кунанд, талабҳои ғайриимкон ва беасос мекарданд, то ки худро аз пайравӣ ба ҳақ озод нишон диҳанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки баъзе одамон на аз камбуди далел, балки аз кибру ғурур ва саркашӣ ҳақро қабул намекунанд. Ин боиси он мешавад, ки инсон ба худ ояд ва такаббурро тарк кунад.

— Қуръон ва далелҳои исломӣ барои ҳидоят кофӣ ҳастанд; талаби муъҷизаҳои ғайризарурӣ ва талабҳои ноҷо аз рӯи ҳавои нафс аст, на аз рӯи ҳақҷӯӣ.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба оёти Қуръон бо дили кушода ва тавазӯъ гӯш диҳем ва ба он амал кунем, зеро дар он ҳидоят ва роҳи ростӣ барои тамоми инсоният ниҳон аст.

— Инчунин ин оят ёдовар мешавад, ки имон ба охират ва рӯзи ҷазо асоси қабули ҳақ аст; касе ки ба охират бовар надорад, ба осонӣ ҳақро инкор мекунад ва талабҳои беасос мекунад.

— Дар ниҳоят, ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ, андеша ва пайравӣ аз роҳи паёмбар (с) ҳидоят мекунад, то ки дар дунё ва охират комёб шавем.