Сураи Аль-Муддассир — Оят 51

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَسْوَرَة — дар ин ҷо ба маънои шер (ҳайвони дарранда ва пурзӯр) омадааст, ки аз он ҳайвонҳо метарсанд ва мегурезанд. Баъзе муфассирон онро ба шикорчиён ва тирандозон низ тафсир кардаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати кофирон ва мушриконро тасвир мекунад, ки аз шунидани Қуръон ва пандҳои он рӯй мегардонанд ва мегурезанд. Онҳо дар ин гурез ва нафрат монанди харҳои ваҳшӣ ҳастанд, ки аз шер — ҳайвони дарранда ва таҳдидкунанда — ба шитоб фирор мекунанд. Яъне, ҳамон тавре ки харҳои ваҳшӣ аз шер ба сахтӣ метарсанд ва рӯ ба гурез меоранд, ин кофирон низ аз Қуръон ва даъвати ҳақ чунон мегурезанд, ки гӯё аз шер фирор мекунанд. Ин тасвир нишон медиҳад, ки онҳо на аз рӯи далел ва ҳуҷҷат, балки аз рӯи нафрат ва саркашӣ аз Қуръон рӯй мегардонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва панд аст, ва ҳар касе, ки аз он рӯй гардонад, худро аз неъмати бузург маҳрум мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ аз ҳақ метавонад инсонро ба ҳолати ҳайвоноти ваҳшӣ монанд кунад, ки аз ҳақиқат мегурезанд.
• Даъвати исломӣ бояд бо сабр ва ҳикмат идома ёбад, зеро баъзе одамон аз рӯи ҷаҳолат ва ғурур аз ҳақ рӯй мегардонанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем, дар он тафаккур кунем ва аз пандҳои он баҳра гирем, то аз зумраи онҳое набошем, ки аз ҳақ мегурезанд.
• Қуръон барои инсон раҳмат ва шифо аст, ва ҳар касе ба он рӯ оварад, роҳи саодати дунявӣ ва ухравиро меёбад.