سورت قیامت — آیت 2

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• النَّفْسِ اللَّوَّامَةِ: هغه پرهېزګاره او مؤمنه نفس چې تل خپل ځان ملامتوي، که په نېكيو كې كموالى وكړي او كه په بديو كې ګام وكړي.

د آيت تفسير:

الله تعالیٰ په دې آيت كې د قيامت د ورځې له قسم نه وروسته، د ملامتګر نفس په واسطه قسم خوري. دا هغه نفس دی چې مؤمن او پرهېزګار وي، او خپل خاوند ته تل د نېكيو په كولو او له بديو څخه په ډډه كولو غږ كوي. كله چې د نېكۍ په كولو كې كموالی وكړي، نو ځان ملامتوي؛ او كله چې څه بد وكړي، نو پر ځان توبې كوي او له ځانه سره حساب كوي. دا نفس د انسان لپاره تر ټولو ستر لارښود او پند دی، ځكه چې دا انسان له غفلت او ګناه نه بیداروي او هغه ته د آخرت د حساب او جزا یادونه كوي. الله تعالیٰ په دې قسم سره غواړي چې د قيامت د ورځې راتګ او د خلکو بيا ژوندي كېدل ثابت كړي، او دا خبره دومره مهمه ده چې پرې يې دومره ستر قسمونه وخوړل.

فايدې:

• د ملامتګر نفس وجود د انسان لپاره لوی نعمت دی، ځكه چې دا انسان له ګناه او غفلت نه ساتي او هغه د نېكۍ لور ته بيايي.
• مؤمن تل له خپل ځان سره حساب كوي او په خپلو عملونو كې كموالی نه مني، دا د ايمان علامه ده.
• الله تعالیٰ د ملامتګر نفس په واسطه قسم خوړلی، دا ښيي چې دا نفس څومره لوړ مقام لري او دا چې د ځان محاسبه كول څومره مهم كار دی.
• دا آيت انسان ته دا زده كوي چې د خپل ځان د اصلاح لپاره هڅه وكړي او له خپلو تېروتنو نه عبرت واخلي، تر څو د قيامت په ورځ له بریالۍ نه برخمن شي.