Soera Al-Qiyamah — Vers 2

Woorden die uitleg nodig hebben:

• An-Nafs al-Lawwāmah: De ziel die zichzelf voortdurend berispt en bekritiseert; de gelovige ziel die haar eigenaar aanklaagt bij het nalaten van goede daden of het begaan van zonden.

Uitleg van de vers:

Allah zweert bij de berispende ziel. Dit is de ziel van de gelovige die altijd streeft naar het goede, maar zichzelf blijft aansporen tot meer gehoorzaamheid en zichzelf verwijt wanneer zij tekortschiet. Zelfs wanneer zij goede daden verricht, blijft zij zichzelf berispen: "Waarom heb ik niet meer gedaan? Waarom was ik niet oprecht genoeg?" Deze ziel is een bewijs van het geloof, want alleen een levend hart dat vervuld is van geloof, blijft zichzelf oproepen tot het goede en waarschuwen tegen het kwade.

Allah zweert bij deze nobele ziel, samen met de eed bij de Dag der Opstanding in de vorige vers, om te bevestigen dat de mens zeker zal worden opgewekt voor de afrekening. De Almachtige wil hiermee de twijfel wegnemen van degenen die ontkennen dat Hij de mens opnieuw kan scheppen na de dood. Als Allah in staat is om zo'n voortreffelijke ziel te scheppen die zichzelf steeds aanspoort tot het goede, dan is Hij zeker in staat om de mens opnieuw op te wekken voor de afrekening.

Deze vers bevat een diepe les voor ons: laten wij ernaar streven om deze berispende ziel te bezitten - een ziel die niet tevreden is met minder dan het beste, die zichzelf steeds corrigeert en terugbrengt naar de rechte weg. Dit is de ziel die ons leidt naar het paradijs en ons behoedt voor de hel. Het is een teken van levend geloof wanneer iemand zichzelf voortdurend evalueert en verbetert in zijn gehoorzaamheid aan Allah.