Сураи Аль-Кияма — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• النَّفْسِ اللَّوَّامَةِ: нафси маломаткунанда — он нафсе, ки соҳибашро барои тарк кардани амалҳои нек ва содир кардани гуноҳҳо маломат мекунад ва сарзаниш менамояд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо қасам ёд мекунад ва ба нафси поки парҳезгор, ки соҳибашро барои тарк кардани тоъатҳо ва содир кардани гуноҳҳо маломат мекунад, қасам мехӯрад, ки одамон барои ҳисобу ҷазо ҳатман баъд аз марг зинда карда мешаванд. Ин нафси маломаткунанда он нафсест, ки ҳамеша худро дар дунё маломат мекунад, ҳатто агар дар роҳи некӣ кӯшиш карда бошад ҳам, боз худро сарзаниш менамояд, ки чаро бештар амали нек накардаам ва чаро аз гуноҳҳо бештар парҳез накардаам. Аллоҳ ба ин ду амри бузург — рӯзи қиёмат ва нафси маломаткунанда — қасам мехӯрад, то мардумро огоҳ созад, ки ҳатман баъд аз марг зинда мешаванд ва ба амалҳои худ ҷавоб медиҳанд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд нафси худро ҳамеша маломат кунем ва аз худ пурсем, ки оё амалҳои некам кофӣ ҳастанд ё не.
• Ин оят моро ба сӯи худшиносӣ ва муҳосибаи нафс ҳидоят мекунад, ки ин яке аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки Аллоҳ одил аст ва рӯзи қиёмат ҳақ аст, пас бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ин оят моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, зеро мебинем, ки Аллоҳ ба нафси инсон қадр медиҳад ва онро дар канори рӯзи қиёмат зикр мекунад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд аз он барои охират истифода барем.