சூரா அல்-கியாமா — வசனம் 2

சொற்பொருள்:

• لَوَّامَة – (தன்னை) அதிகமாகக் குற்றம் சாட்டக்கூடிய, நிந்திக்கக்கூடிய.

விளக்கம்:

இறைவன் இந்த வசனத்தில் மறுமை நாளின் மீதும், தன்னைத்தானே குற்றம் சாட்டும் ஆன்மாவின் மீதும் சத்தியம் செய்கிறான். "தன்னைக் குற்றம் சாட்டும் ஆன்மா" என்பது இறைநம்பிக்கையுள்ள, தூய்மையான ஆன்மாவாகும். அந்த ஆன்மா நல்லறங்களைச் செய்வதில் குறைவு ஏற்பட்டாலோ, தீய செயல்களில் ஈடுபட்டாலோ தன்னைத்தானே நிந்தித்து, குற்றம் சாட்டி, மன்னிப்புத் தேடும். இது ஒரு முஃமினின் இயல்பாகும். மேலும், நன்மைகளில் முழு முயற்சி செய்தாலும், "இன்னும் அதிகமாகச் செய்திருக்க வேண்டுமே" என்று தன்னைத்தானே கண்டித்துக்கொள்ளும் ஆன்மாவும் இதுவே.

இவ்வாறு இறைவன் மறுமை நாளின் மீதும், இத்தகைய உயர்ந்த ஆன்மாவின் மீதும் சத்தியம் செய்து, மனிதர்கள் அனைவரும் மறுமை நாளில் எழுப்பப்படுவார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறான். மறுமை நாளில் கணக்குக் கேட்கப்படும் என்பதை இந்தச் சத்தியம் தெளிவுபடுத்துகிறது.

பயன்கள்:

1. மறுமை நாளின் மீது இறைவன் சத்தியம் செய்திருப்பது, அது நிச்சயமாக நிகழும் என்பதற்கான மிகப்பெரிய ஆதாரமாகும். இது விசுவாசிகளின் நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது.
2. தன்னைத்தானே குற்றம் சாட்டும் ஆன்மாவை இறைவன் பாராட்டியிருப்பது, நாம் நம் குறைகளை உணர்ந்து, திருந்த முயல வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. இது மனிதனை நல்ல பாதையில் செலுத்தும் உன்னதமான பண்பாகும்.
3. ஒரு முஸ்லிம் எவ்வளவு நல்லறங்கள் செய்தாலும், தன்னை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்திக்கொள்ளாமல், மேலும் மேலும் நன்மைகளைச் செய்ய முயல வேண்டும் என்பதை இந்த வசனம் உணர்த்துகிறது.
4. இறைவன் நம்மீது கருணை காட்டி, நம் நிலையை உயர்த்த விரும்புவதால் தான், நம்மை நாமே திருத்திக்கொள்ளும் வழியைக் காட்டியுள்ளான். இது இஸ்லாத்தின் அழகிய போதனையாகும்.