Сураи Аль-Кияма — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• إِلَىٰ — ба сӯи, ба тарафи.
• رَبِّهَا — Парвардигори худ, яъне Аллоҳи таъоло.
• نَاظِرَةٌ — нигаранда, бинанда бо чашм (назари чашм).

1. Тафсири оят:

Рӯзҳои рӯзи қиёмат рӯйҳои аҳли саодат ва некбахтӣ дурахшон, зебо ва тоза хоҳанд буд. Онҳо ба Парвардигор ва Молики кори худ нигоҳ мекунанд ва аз ин нигоҳ кардан ба Аллоҳи таъоло лаззат мебаранд ва шод мешаванд. Ин нигоҳ кардан бо чашми сар аст, на бо чашми дил, ва ин аз бузургтарин неъматҳоест, ки Аллоҳ ба бандагони некӯкори худ дар биҳишт ато мекунад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дар биҳишт неъмати бузургтарин — дидани Аллоҳи таъоло аст, ки аз ҳамаи неъматҳои дигар болотар аст.
• Ин умедворӣ ва шавқро дар дили бандаи муъмин зиёд мекунад, ки барои расидан ба ин неъмат амалҳои нек кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи олии ҳаёти инсон ризои Аллоҳ ва дидори Ӯст, на лаззатҳои гузарои дунё.
• Ин боварӣ ба банда медиҳад, ки агар дар дунё ба Аллоҳ итоат кунад, дар охират ба Ӯ нигоҳ мекунад ва аз ин баҳра мебарад.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро ваъдаи дидори Парвардигор бузургтарин подошест, ки барои инсони муъмин дода мешавад.