Сураи Аль-Кияма — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

— «وُجُوهٌ»: чеҳраҳо, рӯйҳо.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «نَّاضِرَةٌ»: тозаву дурахшон, шодобу зебо, аз неъматҳо нур гирифта.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат чеҳраҳое ҳастанд, ки аз шодӣ ва хушҳолӣ тозаву дурахшонанд. Ин чеҳраҳо чеҳраҳои аҳли имон ва саодатанд, ки дар он рӯз бо нур ва зебоӣ равшан гаштаанд. Онҳо аз неъматҳои Худованд баҳраманд мешаванд ва чеҳраҳояшон нишонаи хушбахтӣ ва комёбии онҳост. Ин тозагӣ ва дурахшандагӣ аз шодмонии дил ва оромиши рӯҳи онҳо сарчашма мегирад, зеро ба подоши некӯ ва ризои Парвардигорашон ноил гардидаанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки некӯкорӣ ва имон дар дунё ба саодат ва дурахшандагии чеҳра дар охират мерасонад.

— Ваъдаи Худованд ба бандагони солеҳ дилҳоро умедвор мекунад ва ба тоъат ва ибодат ташвиқ месозад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки подоши Худо на танҳо рӯҳонӣ, балки ба зоҳири инсон низ зоҳир мешавад, ки ин лутфу карами Парвардигорро ифода мекунад.

— Ва ин ҳама моро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро он роҳи саодати дунявӣ ва ухравиро нишон медиҳад.