Сураи Аль-Кияма — Оят 29

1. Маънои калимаҳои оят:

— «Алтаффати»: печида шуд, ба ҳам пайваст ва дарҳам омехт.

— «Ас-соқу»: соқ, яъне узви пои инсон; дар ин ҷо маҷозан ба маънои сахтӣ ва шадидӣ низ омадааст.

— «Бис-соқи»: бо соқи дигар; яъне бо ҳам печидан ва ба ҳам пайвастани ду соқ.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло ҳолати вақти марг ва лаҳзаҳои охирини ҳаёти дунёро тасвир мекунад. Вақте ки рӯҳ ба ҳалқум мерасад ва марг наздик мешавад, соқҳои инсон ба ҳам мепечанд ва ӯ наметавонад онҳоро ҳаракат диҳад. Ин ишора ба нотавонӣ ва бечорагии инсон дар пеши марг аст. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин печидани соқҳо ҳангоми печидани кафан аст, яъне вақте ки майитро дар кафан мепечонанд. Баъзе дигарон гуфтаанд, ки ин ибора аз сахтиҳо ва душвориҳо иборат аст: сахтии охири дунё бо сахтии аввали охират ба ҳам мепайвандад ва ба ҳам мепечад, то инсон дар он лаҳза ҳам душвории ҷудошавӣ аз дунё ва ҳам даҳшати рӯ ба рӯ шудан бо охиратро ҳис кунад. Ин ҳолат барои ҳар кас рӯй медиҳад, магар касе ки Аллоҳ ба ӯ раҳм кунад ва марги ӯро осон гардонад. Ҳамин тавр, оят нишон медиҳад, ки марг ҳақиқатест, ки ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад ва дар он лаҳза ҳамаи қувваҳои инсон заиф мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба ёдоварии марг ва охират ҳидоят мекунад, то ҳамеша барои вохӯрӣ бо Аллоҳ омода бошад.

— Нишон медиҳад, ки қудрату қувваи инсонӣ маҳдуд аст ва танҳо Аллоҳ аст, ки метавонад дар сахтиҳо ёрӣ диҳад.

— Инсонро ба тавба ва амали солеҳ ташвиқ мекунад, зеро лаҳзаи марг ва печидани соқҳо лаҳзаест, ки дигар амал кардан мумкин нест.

— Дарк мекунем, ки марг барои муъмин, агар Аллоҳ раҳм кунад, осон мешавад ва ин умедворӣ ба раҳмати Аллоҳ дилро ором мекунад.

— Оят моро ба ёдоварии неъматҳои дунё ва арзиши вақт ҳидоят мекунад, то онро дар роҳи хайр сарф кунем.