Сураи Аль-Кияма — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

• أَوْلَىٰ: дар ин ҷо ба маънои «ҳалокат», «вайл» ва «азоб» аст, ки ба шахс наздик шудааст. Решаи он аз «ولى» гирифта шуда, маънои наздик шудан ва фарогирифтанро дорад.
• لَكَ: барои ту.
• فَأَوْلَىٰ: боз ҳам ҳалокат ва азоб барои ту.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба кофир ва дурӯғшуморандаи Қуръон таҳдид мекунад ва мефармояд, ки ҳалокат ва азоби Ӯ ба ту наздик шудааст, боз ҳам наздиктар шудааст. Ин кофир касе буд, ки ба Паёмбар (с) ва Қуръон имон наовард, намозҳои фарзро ба ҷо наовард, балки Қуръонро дурӯғ шуморид ва аз имон рӯй гардонд, сипас бо такаббур ва худписандӣ ба сӯи аҳлу аёлаш рафт. Пас Худованд ба ӯ паём медиҳад, ки азоб ва ҳалокат ӯро фарогирифтааст ва ба ӯ наздик шудааст. Ин оят такроран таъкид мекунад, ки азоби илоҳӣ ба чунин шахс ҳатман хоҳад расид ва ӯ аз он ҷо нест, ки фирор кунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ба кофирон ва дурӯғшуморандагони оёти Ӯ ҳушдор медиҳад, ки азоб ба онҳо наздик аст.
• Мусулмон бояд аз рафтори кофирон ва мутакаббирон дурӣ ҷӯяд ва ба Қуръон имон оварад ва амал кунад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба намоз ва ибодатҳои фарзӣ эҳтимом диҳем ва аз такаббур ва худписандӣ парҳез кунем.
• Ин оят собит мекунад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва дурӯғ шуморидани он сабаби ҳалокат ва азоб мегардад.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба ёди охират ва ҳисобот бошад ва аз корҳое, ки ба азоби илоҳӣ оварда мерасонанд, худдорӣ кунад.