Сураи Аль-Кияма — Оят 35

1. Маънои калимаҳои оят:

— «أَوْلَىٰ»: дар ин ҷо ба маънои «ҳалокат», «вайл» ва «бадбахтӣ» омадааст, на ба маънои «сазовортар». Ин калима такрор шуда, таҳдид ва ҳушдориро қавӣ мегардонад.

— «لَكَ»: ба ту, яъне ба ин кофир ва ҳар касе ки роҳи инкорро пеша мекунад.

— «ثُمَّ»: боз ҳам, сипас — барои пай дар пай омадани таҳдид.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи оёти пешина аст, ки дар онҳо ҳолати кофир тасвир шудааст: ӯ ба Расул ва Қуръон имон наовард, намоз ва фарзҳои Худоро адо накард, балки Қуръонро дурӯғ шуморид ва аз имон рӯй гардонд, сипас бо ҳавола ва фахр ба сӯи аҳлу аёли худ рафт. Пас аз ин, Худованди Мутаъол мефармояд: «ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ» — яъне боз ҳам ҳалокат бар ту бод, пас ҳалокат бар ту бод.

Ин такрор барои таъкид ва пурзӯр кардани таҳдид аст. Гӯё гуфта мешавад: вой бар ту, пас вой бар ту; боз вой бар ту, пас вой бар ту. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин такрор барои он аст, ки ҳалокати аввал дар дунёст, сипас дар қабр ва барзах, сипас дар рӯзи қиёмат ва сипас дар оташи дӯзах. Ҳамин тавр, ин оят ҳушдори сахт ва паёми пай дар пай барои онҳоест, ки аз роҳи ҳақ рӯй мегардонанд ва ба худписандӣ ва ғурур машғул мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкор ва худписандӣ оқибати бад дорад ва инсонро ба ҳалокат мебарад.

— Такрори таҳдид дар оят барои он аст, ки инсон бедор шавад ва аз ғафлат ва саркашӣ даст кашад.

— Ҳаёти дунё на ҷои фахр ва ҳавола аст, балки ҷои имтиҳон ва амал аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем, имон оварем, намоз ва фарзҳоро адо кунем ва аз роҳи ҳақ рӯй нагардонем.

— Раҳмати Худо барои тавбакунандагон кушода аст; ҳар ки пеш аз марг тавба кунад ва ба сӯи Худо баргардад, метавонад аз ин ҳалокат наҷот ёбад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон оинаи ҳақиқат аст ва моро аз торикӣ ба рӯшноӣ ҳидоят мекунад.