Сураи Аль-Кияма — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ»: баъд, сипас.

— «ذَهَبَ»: рафт.

— «أَهْلِهِ»: аҳлу аёлаш, хонаводааш.

— «يَتَمَطَّىٰ»: бо ғурур ва худписандӣ роҳ меравад, дар қадамҳояш фахр мекунад; асли он «يَتَمَطَّطُ» аст, яъне худро кашидаю лофзанона қадам мегузорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят давоми суханон дар бораи он кофирест, ки ба Пайғамбар (с) ва Қуръон имон наовард ва фарзҳои Худоро ба ҷо наовард. Ӯ Қуръонро дурӯғ шумурд ва аз имон рӯй гардонд. Сипас баъд аз ин ҳама саркашӣ ва инкор, ба сӯи хонаводааш рафт, дар ҳоле ки бо ғурур ва худписандӣ роҳ мерафт, худро бузург мешумурд ва аз рӯи кибру ғурур қадам мегузошт. Ин рафтори ӯ нишонаи он аст, ки вай на танҳо имон наовард, балки бо такаббур ва беэътиноӣ ба ҳақиқат муносибат кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон набояд бо ғурур ва худписандӣ роҳ равад, зеро кибр сабаби дур шудан аз ҳақиқат ва имон мегардад.

— Кофирон ва саркашон ҳатто дар рафтори ҳаррӯзаи худ низ аз ҳақиқат дур мешаванд ва ба ҷои тавозуъ, такаббурро пеша мекунанд.

— Қуръон рафтори нодурустро ошкор месозад, то инсонҳо аз он ибрат гиранд ва роҳи рост интихоб кунанд.

— Ислом даъват ба тавозуъ, фурӯтанӣ ва эҳтиром мекунад ва ин сифатҳо сабаби наздикӣ ба Худо ва қабули амалҳои нек мегарданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем ва аз такаббур ва беэътиноӣ ба оёти Худо парҳез намоем.