Сураи Аль-Кияма — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• خَسَفَ: нест шудан, аз байн рафтан, тира шудан ва равшаниаш рафтан.
• الْقَمَرُ: моҳ.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ҳангоме ки ҳаводиси бузург ва сахт ба вуқӯъ мепайванданд, рӯшноии моҳ аз байн меравад ва моҳ тира мешавад. Ин ҳолат баъд аз он рух медиҳад, ки чашмҳо аз дидани даҳшатҳои он рӯз ҳайрон ва саргардон мешаванд. Моҳ ки яке аз ду равшании бузурги осмон аст, нур ва дурахши худро гум мекунад ва бо офтоб ҷамъ карда мешавад, ба гунае ки ҳеҷ яке аз онҳо рӯшноӣ надорад. Ин ҳама нишонаи он аст, ки низоми ҷаҳон тағйир меёбад ва қудрати Худованди ягона ба таври ошкор зуҳур мекунад. Дар чунин лаҳза инсон аз худ мепурсад, ки роҳи гурез аз азоб куҷост ва ба куҷо метавонад паноҳ барад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дунё бо ҳамаи зебоӣ ва равшании худ доимӣ нест ва ҳама чиз рӯзе нест мешавад.
• Вақте ки моҳ, ки ин қадар бузург ва дурахшон аст, тира мешавад, инсон бояд бифаҳмад, ки танҳо Худованд боқӣ ва пойдор аст.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки барои он рӯз омодагӣ кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳеҷ паноҳгоҳе ҷуз Худованд нест ва танҳо ба Ӯ бояд такя кард.
• Ин гуна оятҳо дилро нарм мекунанд ва моро ба ислом ва Қуръон наздиктар месозанд, зеро онҳо ҳақиқатро равшан ва содда баён мекунанд.