Сураи Аль-Кияма — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «بَرِقَ»: аз решаи «барқ» аст, ки дар ин ҷо ба маънои хира шудан, ҳайрон шудан ва аз ҳаракат бозмондани чашм мебошад.

— «الْبَصَرُ»: чашм ва биноии инсон.

1. Тафсири оят:

Пас он гоҳ ки чашмҳо хира мешаванд ва аз ҳайрату даҳшат боз мемонанд, инсон ҳангоми дидани ҳолатҳои сахти рӯзи қиёмат ва ё ҳангоми марг чашмашро боз мекунад ва наметавонад онро бипӯшад, зеро он чи мебинад, бениҳоят аҷиб ва даҳшатнок аст. Дар он лаҳза инсон аз худ мепурсад, ки роҳи гурез аз азоб куҷост? Ин ҳолат нишонаи оғози ҳисобу китоб ва рӯ ба рӯ шудан бо амалҳои худ аст.

1. Фоидаҳо:

— Оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.

— Инсон бояд пеш аз расидани он рӯз ба фикри тавба ва амали нек бошад.

— Ёдовар мешавад, ки дунё гузаро аст ва ҳаёти ҷовидонӣ дар охират аст.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон бо суханони равшан ҳақиқатро баён мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.