Сураи Аль-Кияма — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷумиъа»: аз феъли «ҷамъ» буда, маънои ҷамъ кардан, гирд оварданро дорад.

— «Шамс»: офтоб.

— «Қамар»: моҳ.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол аз яке аз рӯйдодҳои бузурги рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Он гоҳ ки офтоб ва моҳ гирд оварда мешаванд ва ҳар ду дар як ҳолат қарор мегиранд, рӯшноии ҳар ду аз байн меравад ва дигар нур надоранд. Ин ҳолат баъд аз он ба вуқӯъ меояд, ки чашмҳо аз ҳавли ҳодисаҳои рӯзи қиёмат ҳайрон ва беқарор мешаванд. Пас инсон дар он лаҳзаҳои сахт ба фикри ҷои гурез аз азоб меафтад, аммо ҳеҷ роҳи наҷоте намеёбад. Ҷамъ шудани офтобу моҳ ва аз байн рафтани рӯшноии онҳо нишонаи он аст, ки низоми ин ҷаҳон комилан тағйир меёбад ва ҳамаи воситаҳои равшанӣ, ки инсон дар дунё ба онҳо умед баста буд, аз кор мебароянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё фониист ва ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла рӯшноии офтобу моҳ, рӯзе аз байн мераванд, пас бояд барои охират омода бошем.

— Вақте ки инсон медонад, ки чунин рӯйдодҳои бузург дар пеш аст, дилаш ба ёди Худо ва амалҳои нек гарм мешавад ва аз гуноҳ дурӣ меҷӯяд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати Худованд болотар аз ҳамаи қонунҳои табиат аст ва Ӯ метавонад ҳар чизеро, ки мо муқаддас медонем, тағйир диҳад; ин боиси афзун шудани имон ва таваккул ба Ӯ мегардад.

— Дарк кардани чунин ҳақиқатҳо инсонро ба сӯи некӣ ва адолат ҳидоят мекунад ва ӯро ба намоз, дуо ва тавба ташвиқ месозад, то дар рӯзи қиёмат аз азоб наҷот ёбад.