Сураи Аль-Инсан — Оят 6

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «عَيْنًا»: чашмаи об.

— «يَشْرَبُ بِهَا»: аз он менӯшанд; ҳарфи «ب» барои пайваст аст, яъне «менӯшанд аз он».

— «عِبَادُ اللَّهِ»: бандагони Худо, яъне дӯстон ва бандагони солеҳи Ӯ.

— «يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا»: онро ҳар ҷо ки хоҳанд равон месозанд ва меҷӯшонанд; «тафҷир» ба маънои ҷорӣ кардан ва берун овардани об аст.

1. Тафсири оят:

Ин нӯшокӣ, ки бо кофур омехта шудааст, аз чашмаест, ки бандагони солеҳи Худо аз он менӯшанд ва онро ба осонӣ ва фаровонӣ ҳар ҷое ки хоҳанд, ҷорӣ месозанд. Ин чашма дар биҳишт аст ва обаш ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва ба дасти онҳо равон мегардад, то аз ҳар манзиле ки хоҳанд, баҳра гиранд. Ин подош барои онон аст, ки дар дунё ба ваъдаҳои худ вафо мекарданд, аз Худо метарсиданд, ба ниёзмандон, ятимон ва асирон аз рӯи ихлос таом медоданд ва танҳо ризои Худоро меҷустанд, на ситоиш ва подоши мардум. Онҳо аз рӯзи сахти қиёмат метарсиданд, ки аз шиддати ҳавли он чеҳраҳо тира ва афсурда мегардад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд барои бандагони некӯкори худ неъматҳои бузург ва ҷовидон омода кардааст, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд.

— Оби биҳишт на танҳо нӯшокӣ, балки сарчашмаи лаззат ва осоиш аст, ки ба дасти худи бахтиёрон ҷорӣ мешавад; ин нишонаи иззату каромоти бандагони Худост.

— Вафо ба аҳд, тарси Худо, дастгирии ниёзмандон ва ихлос дар амал сабаби расидан ба чунин неъматҳост; ҳар кас дар дунё барои Худо кор кунад, дар охират подоши беҳтарин мегирад.

— Қуръон мардумро ба некӯкорӣ, раҳмдилӣ ва покии ният даъват мекунад ва ин роҳ ба хушбахтии абадӣ мебарад.

— Ин оят дили инсонро ба умед ва рағбат ба биҳишт пур мекунад ва мефаҳмонад, ки неъматҳои Худо барои бандагони солеҳ беҳисоб ва бепоён аст.