Сураи Аль-Мурсалят — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• وَيْلٌ (вайл): Ҳалокат, азоб ва хорӣ. Ин калима дар Қуръон ба маънои таҳдид ва ҳушдор ба кор меравад.
• يَوْمَئِذٍ (явмаиз): Дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لِّلْمُكَذِّبِينَ (лилмуказзибин): Барои дурӯғшуморандагон, яъне онҳое, ки рӯзи қиёмат ва ҳисобро инкор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳи таъоло барои онҳое, ки рӯзи қиёматро дурӯғ мешуморанд, ҳалокат ва азоби сахт ва хорӣ ваъда додааст. Ин оят баъд аз зикри нишонаҳои бузурги рӯзи қиёмат омадааст, аз қабили хомӯш шудани ситораҳо, шикофтани осмон, пароканда шудани кӯҳҳо ва муайян шудани вақти ҳисоб барои паёмбарон. Пас аз ин ҳама, Аллоҳ мефармояд, ки дар он рӯзи бузург ҳалокат ва азоб барои онҳоест, ки ин рӯзро дурӯғ мешуморанд ва он чиро, ки паёмбарон аз ҷониби Аллоҳ овардаанд, инкор мекунанд. Ин оят такрор дар сураи Мурсалот омадааст, то мардумро ҳушдор диҳад ва аз инкор кардани рӯзи қиёмат битарсонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва инкор кардани он оқибати бад дорад.
• Моро водор мекунад, ки ба паёмҳои паёмбарон бовар кунем ва онҳоро дурӯғ нашуморем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки адолати Аллоҳ таъоло дар рӯзи қиёмат барқарор мешавад ва ҳар кас ҷазои амали худро мебинад.
• Моро ташвиқ мекунад, ки барои рӯзи қиёмат омодагӣ бинем ва аз корҳои бад дурӣ ҷӯем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд онро бо дили кушод қабул кунем.