Сураи Аль-Мурсалят — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَمْ: ҳамзаи истифҳом (пурсиш) бо "лам" — оё не? Ин барои таъкид ва ёдоварӣ омадааст.
• نُهْلِكِ: нест мекунем, ҳалок месозем. Аз решаи "ҳалокат" — нобуд сохтан.
• الْأَوَّلِينَ: пешиниён, гузаштагон — яъне умматҳои пеш аз қурайшиён, ки паёмбаронашонро дурӯғ бароварданд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят бо саволи тақрирӣ ва ёдоварӣ мефармояд: оё Мо умматҳои пешинаро, ки паёмбарони Худоро дурӯғ бароварданд ва ба куфру исён гирифтор шуданд, ҳалок насохтем? Оре, Мо онҳоро нобуд кардем — мисли қавми Нӯҳ, Од ва Самуд ва дигарон. Ин савол барои он аст, ки инсонҳо аз сарнавишти онҳо ибрат гиранд ва бидонанд, ки Худо ба куфру такзиби онҳо беэътиноӣ накардааст. Сипас дар ояти баъдӣ мефармояд, ки ҳамин гуна ҳалокатро бар гунаҳкорони баъдӣ низ ҷорӣ мекунем. Яъне, суннати илоҳӣ дар ҳалоки умматҳои такзибкунанда собит ва устувор аст; ҳар касе роҳи онҳоро пайравӣ кунад, ба ҳамон сарнавишт гирифтор мешавад. Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва бим ва огоҳие барои кофирони Макка аст, ки онҳо низ аз ҳалок дар амон нестанд, агар ба такзиб идома диҳанд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро беҷазо намегузорад; ин инсонро ба тавба ва ислоҳ ташвиқ мекунад.
• Қуръон таърихи умматҳои гузаштаро ёдовар мешавад, то мо аз хатоҳои онҳо омӯз гирем ва роҳи рост интихоб кунем.
• Ин оят дили мӯъминонро ором месозад, ки агар душманони ҳақ ҳалок шаванд, ин адолати Худост, на зулм.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; ҳар ки ба он гӯш диҳад, аз ҳалокат наҷот меёбад ва ба раҳмати Худо наздик мешавад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ водор мекунад, ки Худо моро аз умматҳои ҳалокшуда ҷудо карда ва ба мо имкони ҳидоят додааст.