Сураи Аль-Мурсалят — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نُتْبِعُهُمُ»: аз паси онҳо меоварем, пайравӣ мекунем, яъне баъд аз онҳо дигаронро ҳам ба ҳамон сазо гирифтор мекунем.

— «الْآخِرِينَ»: охиринҳо, яъне касоне ки баъд аз пешиниён меоянд ва дар роҳи онҳо қадам мегузоранд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки Мо пешиниёнро ба сабаби дурӯғ баровардани паёмбарон ва исрор бар куфру гуноҳ нобуд кардем, ба мисли қавми Нӯҳ, Од ва Самуд. Сипас баъд аз онҳо охиринҳоро ҳам, ки дар ҳамон роҳи такзиб ва нофармонӣ қадам мегузоранд, ба онҳо пайваст мекунем ва ҳамон сазоро бар сари онҳо меорем. Ин гуна ҳалокати сахт бар ин гуноҳкорон — кофирони Макка — низ воқеъ мешавад, зеро онҳо низ Паёмбарро дурӯғ бароварданд ва аз ҳақ рӯй гардонданд. Пас суннати Худованд дар ҳалоки такзибкунандагон ҳамешагонӣ аст ва ҳеҷ фарқе надорад, ки онҳо пешиниён бошанд ё охиринҳо.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худованд комил аст: ҳар кас ба ҳамон чизе ки кардааст, ҷазо мебинад ва ҳеҷ гуноҳкор аз адолати Ӯ намегурезад.

— Қуръон саргузашти умматҳои гузаштаро барои ибрат баён мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.

— Ин оят далели он аст, ки Худованд одил ва тавоност ва ҳамеша ҳақро пирӯз мегардонад, ҳарчанд кофирон муддате дар ғафлат бошанд.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он моро аз ҳалокат огоҳ мекунад ва ба сӯи тавба ва имон даъват менамояд, то аз сарнавишти бади пешиниён наҷот ёбем.

— Ин оят дили муъминро ором месозад, ки зулм ҳаргиз пойдор намемонад ва адлу адолати Худованд ҳатман ҷорӣ мешавад.