Surat Al-Mursalat — Ayat 26

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَحْيَاءً (ahyaa'an): wong-wong kang isih urip.
• أَمْوَاتًا (amwaatan): wong-wong kang wis padha mati (layon).

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih ana gandhengane karo ayat sadurunge, yaiku pitakon kanggo ngelingake manungsa marang nikmate Allah. Ing kene Allah paring pangeling-eling: apa ta bumi iki ora Ingsun dadekake papan kang bisa nampung kabeh? Bumi iki ing dhuwure dadi papan panggonan lan panguripane wong-wong kang isih urip, padha manggon, mbangun omah, ngolah lemah, lan nggolek rezeki. Dene ing jerone bumi dadi papan panggonane wong-wong kang wis padha mati, padha dikubur lan disarèkake ing kono. Dadi, bumi iki kaya-kaya ngemong lan nampung kabeh manungsa, ora preduli isih urip utawa wis mati. Iki kabeh minangka tandha gedhene kekuwatane Allah lan wujud welas asih marang para kawulane.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen urip lan pati iku kabeh ana ing tangane Allah. Bumi kang kita pijak saben dina iki sejatine dadi saksi urip kita lan uga bakal dadi papan pungkasan kita.
• Kabeh nikmat iki kudu disyukuri, amarga Allah wis nyawisake papan kang kepenak kanggo urip lan uga papan kang layak kanggo disarèkake sawise mati.
• Ayat iki nuwuhake rasa eling marang pati, supaya kita tansah nyiapake bekal amal saleh sadurunge bali marang Allah.
• Islam mulangake yen urip iki mung sedhela, mula aja mung nggolek kabegjan donya wae, nanging uga kudu mikirake akhirat.
• Kanthi ngerti yen bumi iki bisa nampung kabeh manungsa, kita dadi luwih ngerti yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Welas, mula kita saya tambah tresna marang Islam lan Al-Qur'an.