Surat Al-Mursalat — Ayat 27

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• رَوَاسِيَ (rawaasiya): gunung-gunung kang kuwat lan kukuh, dadi paku bumi.
• شَامِخَاتٍ (syaamikhaatin): kang dhuwur banget lan ngadeg jejeg.
• أَسْقَيْنَاكُم (asqainaakum): Ingsun (Allah) paring ngombe marang sira kabeh.
• مَاءً فُرَاتًا (maa'an furaatan): banyu kang tawa lan seger, ora asin.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngandhakake marang manungsa, apa ta sira ora padha ngelingi yen Ingsun wis nyawisake bumi iki minangka papan panggonan kang kepenak? Ing sadhuwure bumi ana makhluk urip kang ora bisa dietung cacahe, lan ing jerone ana wong-wong kang wis mati kang uga ora bisa dietung. Allah uga wis masang gunung-gunung kang kuwat lan dhuwur banget ing bumi iki, supaya bumi ora goyang lan ora obah-obah nalika sira padha manggon ing sadhuwure. Kajaba iku, Allah paring banyu kang tawa lan seger marang sira kabeh kanggo ngombe lan nyukupi kabutuhan saben dina. Kabeh iku minangka tandha kekuwasane Allah. Dadi, Dzat kang bisa nggawe kabeh mau mesthi ora kangelan kanggo nguripake manungsa maneh ing dina kiamat.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen alam jagad iki, gunung-gunung kang dhuwur, lan banyu kang tawa iku kabeh peparinge Allah kang kudu disyukuri.
• Kanthi ngelingi kekuwasane Allah ing alam iki, ati kita dadi tambah yakin yen Allah iku Maha Kuwasa, kalebu nggangkitake manungsa sawise mati.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya ora lali marang nikmate Allah, lan tansah nggunakake nikmat kasebut kanggo kabecikan.
• Sapa kang ngrasakake lan mikir babagan ciptaan Allah, mesthi bakal tambah tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga kabeh mau nuduhake katresnan lan kawicaksanan Allah marang manungsa.