Сураи Аль-Мурсалят — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• «أَحْيَاءً»: ҷамъи «ҳайй» — зиндаҳо, яъне одамоне, ки ҳоло зиндаанд ва рӯи замин зиндагӣ мекунанд.
• «أَمْوَاتًا»: ҷамъи «маййит» — мурдаҳо, яъне касоне, ки вафот кардаанд ва дар дохили замин дафн шудаанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки заминро ба гунае офаридааст, ки ҳам зиндаҳоро дар рӯи худ ҷой медиҳад ва ҳам мурдаҳоро дар шиками худ нигоҳ медорад. Зиндаҳо дар рӯи замин зиндагӣ мекунанд, хона месозанд, кишту кор мекунанд ва аз неъматҳои он баҳра мебаранд; мурдаҳо бошад, пас аз вафот дар дохили замин дафн мешаванд ва замин онҳоро дар бар мегирад. Ин ҳама нишонаи қудрати бепоёни Парвардигор ва раҳмати Ӯ ба бандагонаш аст, ки заминро ҳамчун ҷои зиндагӣ ва ҳамчун ҷои оромгоҳи баданҳои онҳо муҳайё кардааст. Замин мисли модарест, ки фарзандони худро дар оғӯш мегирад — ҳам зиндаҳоро дар рӯи худ ва ҳам мурдаҳоро дар шиками худ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки замин неъмати бузурги Худованд аст, ки ҳам барои зиндагии мо ва ҳам барои оромгоҳи баъд аз марг хидмат мекунад.
• Замин моро дар ҳаёту мамот дар бар мегирад; ин боиси он мегардад, ки инсон ба азимати Худованд андеша кунад ва фурӯтан шавад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва марг ҳақиқатест, ки ҳар кас онро хоҳад чашид; пас бояд барои охират омода шавем.
• Замин бо ҳамаи васъаташ ҳам зиндаҳо ва ҳам мурдаҳоро дар худ ҷой медиҳад — ин нишонаи он аст, ки Худованди мо тавоност ва мо бояд ба Ӯ таваккул кунем.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъмати замин ва имкони зиндагӣ дар он ташвиқ мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон наздик месозад.