Surja El-Murselat — Ajet 26

Kuptimet e fjalëve:

• Ahyâ'en (أَحْيَاءً): të gjallët, ata që jetojnë mbi sipërfaqen e tokës.
• Emvâten (أَمْوَاتًا): të vdekurit, ata që varrosen në brendësi të tokës.

Tefsiri i ajetit:

Kjo pjesë e ajetit vjen si vazhdim i pyetjes retorike që All-llahu i Madhëruar ia drejton njeriut për të treguar fuqinë dhe mirësinë e Tij. Ajo i referohet tokës që All-llahu e bëri vendbanim për njerëzimin. Toka, me urdhër të Zotit, i mban të gjallët mbi sipërfaqen e saj – ata jetojnë, lëvizin, ndërtojnë dhe e shfrytëzojnë atë për nevojat e tyre. Në të njëjtën kohë, ajo i ruan të vdekurit në brendësinë e saj, duke i pritur ata në varret e tyre deri në Ditën e Kiametit. Kështu, toka është enë që përmban të gjallët dhe të vdekurit – të gjallët i mban mbi kurrizin e saj, kurse të vdekurit i mban në barkun e saj. Ky realitet tregon se toka nuk është krijuar kot, por është përgatitur nga i Gjithëfuqishmi për të qenë vendqëndrim i njeriut në këtë jetë dhe vendpushim i tij pas vdekjes, gjë që dëshmon për urtësinë e madhe të Krijuesit dhe përkujdesjen e Tij ndaj krijesave.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

• Ajeti na kujton mirësinë e All-llahut ndaj nesh, që na e bëri tokën të përshtatshme për jetesë, duke na dhënë mundësinë të jetojmë e të punojmë në të.
• Na mëson se jeta në këtë botë nuk është e përhershme; çdo i gjallë do të bëhet i vdekur dhe do të kthehet në tokë, prandaj duhet të përgatitemi për atë ditë me vepra të mira.
• Tregon se toka është një dëshmitare e fuqisë së All-llahut, i cili e ka bërë atë të aftë të mbajë të gjallët dhe të vdekurit, gjë që forcon besimin në ringjalljen pas vdekjes – sepse Ai që i krijoi ata një herë, është i aftë t'i ringjallë përsëri.
• Na nxit të mendojmë për fundin tonë dhe të mos mashtrohemi nga jeta e kësaj bote, sepse të gjithë do të kthehemi në tokë dhe do të japim llogari para Zotit tonë.