Сураи Аль-Мурсалят — Оят 33

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• جِمَالَتٌ: ҷамъи «ҷамал» аст, яъне шутурҳо.
• صُفْرٌ: ҷамъи «асфар» аст, яъне зард. Дар ин ҷо ба маънои шутурҳои сиёҳ низ омадааст, зеро дар сиёҳии онҳо зардӣ омехта аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят тасвири оташи ҷаҳаннам ва шарораҳои онро баён мекунад. Вақте ки оташи ҷаҳаннам шарораҳои бузург парт мекунад, ҳар як шарора аз шиддати андоза ва сиёҳию зардии худ мисли шутури бузург ба назар мерасад. Гӯё он шарораҳо шутурҳои сиёҳе бошанд, ки ранги сиёҳии онҳо ба зардӣ моил аст. Ин тасвир шиддати азоби ҷаҳаннам ва бузургии офатҳои онро нишон медиҳад, то инсонҳо аз он битарсанд ва ба сӯи некӯкорӣ рӯ оваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят шиддати азоби ҷаҳаннамро ба таври равшан тасвир мекунад, то инсонҳо аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯянд.
• Тасвири ҳассоси Қуръон нишон медиҳад, ки он китоби ҳидоят аст ва ба воситаи ташбеҳҳои фаҳмо оқибати амалҳои бадро баён мекунад.
• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки барои рӯзи қиёмат омодагӣ бинад ва ба раҳмати Худо умедвор бошад.
• Қуръон бо забони фаҳмо ва тасвирҳои зинда сухан мегӯяд, то ҳатто оддии мардум низ маънои онро дарк кунанд ва ба сӯи роҳи рост ҳидоят шаванд.