Сураи Аль-Мурсалят — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• وَيْلٌ (вайл): Ҳалокат, азоб ва хорӣ. Ин калима дар Қуръон ба маънои таҳдид ва ҳушдор ба азоби сахт истифода мешавад.
• يَوْمَئِذٍ (явмаиз): Дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لِّلْمُكَذِّبِينَ (лилмуказзибин): Барои дурӯғшуморандагон, яъне касоне, ки рӯзи қиёмат ва он чиро, ки дар он аст, дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол ба ҳалокат, азоб ва зиёни бузург дар рӯзи қиёмат барои онҳое, ки рӯзи қиёмат ва хабарҳои онро дурӯғ мешуморанд, ҳукм мекунад. Ин оят таҳдидест барои онҳое, ки ҳақиқати рӯзи ҷазо ва ҳисобро инкор мекунанд ва онро бофта ва беасос меҳисобанд. Онҳо дар он рӯз ба азоби дардовар ва хорикунанда гирифтор хоҳанд шуд, ки ҳеҷ гуна роҳи наҷот аз он надоранд. Ин ҳукм барои ҳамаи дурӯғшуморандагон аст, хоҳ онҳо паёмҳои паёмбаронро инкор кунанд, хоҳ рӯзи қиёматро.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкори рӯзи қиёмат ва ҳақиқатҳои он оқибати бад дорад ва бояд аз он парҳез кунем.
• Он моро ба сӯи имон ба рӯзи қиёмат ва омодагӣ барои он рӯз ҳидоят мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худо тақозо мекунад, ки дурӯғшуморандагон ҷазои худро бибинанд.
• Он моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро тасдиқ кунем ва аз паёмҳои он ибрат гирем.
• Ин оят дили мӯъминонро ором мекунад, ки ҳақиқат ҳатман пирӯз мешавад ва дурӯғ дар ниҳоят мағлуб хоҳад шуд.