Сураи Аль-Мурсалят — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— «كَيْد»: ҳила, макр, тадбир ва чорае, ки ба воситаи он касе мехоҳад аз балое халос ёбад ё ба душманаш зарар расонад.

— «فَكِيدُونِ»: пас ҳила кунед бар Ман, яъне агар тавонед, чорае биандешед ва худро аз азоби Ман раҳо кунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар рӯзи қиёмат ва ҳисоб хитоб ба кофирон аст. Худованд мефармояд, ки ин рӯз рӯзест, ки Аллоҳ миёни бандагонаш ҳукм мекунад ва ҳақро аз ботил ҷудо месозад. Дар он рӯз ҳамаи халқ — ҳам кофирони пешина ва ҳам кофирони охирин — ҷамъ карда мешаванд. Он гоҳ ба онҳо гуфта мешавад: агар шумо ҳила ва чорае доред, ки ба воситаи он худро аз азобу ҷазои Аллоҳ наҷот диҳед, пас он ҳиларо ба кор баред ва худро раҳо кунед. Ин сухан барои он аст, ки нотавонии онҳо дар он рӯз равшан гардад ва ҳеҷ кас натавонад аз қазои Аллоҳ фирор кунад. Ҳеҷ макру ҳилае наметавонад аз дасти қудрати Парвардигор бираҳонад ва ҳеҷ кас дар он рӯз барои касе фоидае надорад, магар ба фармони Аллоҳ.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят мӯъминро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб меорад ва ӯро ба омодагӣ ба он рӯз тарғиб мекунад.

— Нишон медиҳад, ки қудрати Аллоҳ болотар аз ҳар ҳила ва тадбири инсонӣ аст; пас банда бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунад.

— Инсонро водор месозад, ки дар дунё аз гуноҳу зулм даст кашад, зеро дар он рӯз ҳеҷ роҳи халосӣ нест.

— Дар дили инсон умед ва тарсро ҷой медиҳад: умед ба раҳмати Аллоҳ барои некӯкорон ва тарс аз азоби Ӯ барои бадкорон.

— Мӯъминро ба сӯи адолати Аллоҳ ва дурустии ваъдаҳои Ӯ ҳидоят мекунад ва ӯро ба дӯст доштани Қуръон ва амал ба он ташвиқ менамояд.