Surat Al-Mursalat — Ayat 7

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• إِنَّمَا : mung / namung
• تُوعَدُونَ : apa kang dijanjekake marang kowe kabeh
• لَوَاقِعٌ : mesthi kelakon / mesthi tumeka

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih ana gandhengane karo sumpah-sumpahe Allah ing awal surat Al-Mursalat. Allah sumpah demi para malaikat lan angin kang dadi tandha kekuwatane, banjur ing ayat iki Allah ngandhakake bab kang dadi inti saka sumpah mau, yaiku: kabeh kang dijanjekake marang manungsa, awujud dina kiyamat, tangine wong kang wis mati, petunganing amal, lan piwalesan kanggo saben tumindak, iku kabeh mesthi bakal kelakon, ora bisa ora. Ora ana siji wae kang bisa ngalangi utawa ngowahi ketetepane Allah. Dadi ayat iki minangka penegasan kanggo wong-wong kang padha ragu-ragu marang dina kiyamat, supaya padha yakin lan nyiapake awake dhewe. Kabeh janji lan ancaman Allah iku temen, mesthi tumeka ing wektune.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Nambah keyakinan marang dina kiyamat, dadi ora gampang kepencut karo urip donya kang mung sedhela.
• Nggugah kesadaran supaya tansah nyiapake amal becik, amarga kabeh bakal diitung lan dibales.
• Ngelingake yen janji-janjine Allah iku mesthi ditepati, dadi wong mukmin kudu tansah optimis lan ora wedi ngadhepi urip, amarga ana piwales kang adil.
• Nuduhake katelatenane Al-Qur'an anggone ngandhakake bab-bab ghaib, dadi tambah tresna lan ngajeni marang Al-Qur'an minangka pituduh urip.
• Ngajak manungsa supaya ora nglalekake akhirat amarga sibuk karo donya, nanging tetep ngupaya imbang antarane donya lan akhirat.