Сураи Ан-Наба — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• جَزَاءً: подош, мукофот ё ҷазои амал.
• وِفَاقًا: мувофиқ, мутобиқ ба амалҳои онҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҷазои аҳли дӯзах аст, ки ба онҳо дода мешавад. Ҷазои онҳо ба амалҳои бади онҳо дар дунё комилан мувофиқ ва мутобиқ аст. Онҳо дар дунё кофарӣ ва гумроҳӣ карданд, пас ҷазои онҳо низ аз рӯи адлу инсофи Худованд мувофиқи ҳамон амалҳо хоҳад буд. Ин ҷазо аз ҷониби Аллоҳ таоло одилона ва ҳаққонӣ аст, зеро ҳеҷ кас ба ҷазои беҳуда гирифтор намешавад, балки ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мебинад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Аллоҳ таоло комил аст ва ҳар амал ҷазои мувофиқ дорад.
• Инсонро огоҳ мекунад, ки аз амалҳои бад ва кофарӣ дурӣ ҷӯяд, зеро ҷазои онҳо дар охират сахт ва мувофиқи амалҳояшон хоҳад буд.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар амали нек кунад, ҷазои нек хоҳад дид, зеро Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ амалеро беподош намегузорад.
• Ин оят инсонро ба тавба ва баргаштан ба роҳи рост ташвиқ мекунад, то аз ҷазои дӯзах наҷот ёбад ва ба раҳмати Аллоҳ таоло умедвор шавад.