Сураи Ан-Наба — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳамим»: оби бағоят гарм, ки ба дараҷаи ниҳоии ҷӯш расидааст.

— «Ғассоқ»: дар тафсирҳо ду маъно омадааст: яке сардии ниҳоят шадид (замҳарир), дигаре чирку рими (сиддид) ва қайҳи аҳли дӯзах, ки аз баданашон мерезад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар бораи аҳли дӯзах ва ҷойгоҳи онҳо сухан мегӯяд. Гуфта мешавад, ки онҳо дар дӯзах на хӯроке доранд, ки гармии оташро фурӯ нишонад ва на нӯшокӣ, ки ташнагиро бишканад, магар оби бағоят гарм — «ҳамим» — ва «ғассоқ». Ғассоқ дар баъзе тафсирҳо ба маънои сардии шадид фаҳмида шудааст, ки аз шиддати хунукӣ азоби дигарест барои аҳли дӯзах, ва дар баъзе дигар ба маънои чирку рими аҳли оташ, ки он низ навъе аз азоб аст. Ҳамин тавр, ҷазои онҳо бо амалҳои бади онҳо дар дунё мувофиқ ва одилона аст.

1. Фоидаҳо:

— Ояти карам ба мо меомӯзад, ки ҷазои Худованд бар асоси адлу инсоф аст ва ҳеҷ кас бе сабаб азоб намебинад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз корҳои бад ва гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, то аз чунин сарнатиҷаи даҳшатнок эмин бошем.

— Инчунин ба мо мефаҳмонад, ки неъматҳои дунё ва охират танҳо ба дасти Худованд аст ва бояд ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ ҳидоят ва раҳмат бихоҳем.

— Ва оят моро ба ёдоварии он ҳидоят мекунад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва бояд онро бо дили кушод қабул кунем ва ба он амал намоем.