Сураи Ан-Наба — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «يَرْجُونَ»: дар ин ҷо ба маънои «метарсанд» ва «умед ба савоб надоранд» омадааст, яъне онҳо на аз ҳисоб метарсиданд ва на ба подоши нек умед доштанд.

— «حِسَابًا»: ҳисобу китоби рӯзи қиёмат, ки бандагони Худо барои аъмолашон ҷавобгар мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, кофирон дар дунё ба ҳисобу китоби рӯзи қиёмат бовар надоштанд ва аз он наметарсиданд. Онҳо баъд аз марг зинда шуданро инкор мекарданд, бинобар ин барои рӯзи ҳисоб амали нек анҷом намедоданд ва паёмҳои паёмбаронро дурӯғ мешумурданд. Агар онҳо ба зиндашавӣ ва ҳисоб бовар мекарданд, ҳатман ба Худо имон меоварданд ва амалҳои шоиста ба ҷо меоварданд. Аммо азбаски дили онҳо аз ёди охират холӣ буд, дар ғафлат ва саркашӣ фурӯ рафтанд. Ҳамаи аъмоли онҳо дар назди Худо сабт шудааст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад, ва онҳо сазовори азоб хоҳанд буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бовар ба рӯзи ҳисоб ва тарс аз ҷавобгарӣ дар пеши Худо инсонро ба амали нек ва имон водор мекунад.

— Ҳар кас ки ба охират бовар дошта бошад, дар дунё бо адлу инсоф зиндагӣ мекунад ва аз гуноҳу зулм дур мешавад.

— Ин оят даъват мекунад, ки мо ҳамеша ба ёди Худо ва рӯзи қиёмат бошем, зеро ғафлат аз охират сабаби ҳалокат ва азоб аст.

— Ислом дини бедорӣ ва масъулият аст; ҳар амали мо дар назди Худо сабт мешавад ва барои он ҷавоб хоҳем дод.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмҳои паёмбарон бовар кунем ва онҳоро дурӯғ нашмурем, то аз ҷумлаи кофирон набошем.