Сураи Ан-Наба — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• «كَذَّبُوا»: дурӯғ шумориданд, инкор карданд.
• «آيَاتِنَا»: оятҳо ва нишонаҳои Мо, яъне оятҳои Қуръон ва далелҳои равшани Аллоҳ.
• «كِذَّابًا»: сиғаи муболиға аст, яъне такзиби сахт ва пурра, дурӯғ шумористани қатъӣ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки кофирон оятҳои Ӯро, ки бар паёмбараш нозил шудаанд, ба тамоми маънои калима инкор карданд ва онҳоро дурӯғ шумориданд. Инкор ва такзиби онҳо на танҳо як бор ё сабук буд, балки такзиби қатъӣ ва пурра буд, ки ҳеҷ шубҳа ва тардиде дар он набуд. Онҳо бо ин кор ба муқобили ҳақиқат истоданд ва аз паёмҳои осмонӣ рӯй гардонданд.

Ин оят дар заминаи оятҳои пешина меояд, ки дар онҳо аз саркашӣ ва ношукрии кофирон сухан рафтааст. Онҳо на танҳо ба оятҳои Аллоҳ имон наоварданд, балки онҳоро бо сахтӣ ва исрор инкор карданд. Ин амали онҳо нишонаи ғурур, ҷаҳолат ва дур будан аз андешаи солим аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкори оятҳои Аллоҳ ва дурӯғ шумористани онҳо роҳи кофирон аст ва бояд аз он парҳез кунем.
• Қуръон ва оятҳои он нишонаҳои равшани ҳидоятанд; қабули онҳо бо дили кушод сабаби наҷот ва саодат аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки ба оятҳои Аллоҳ бо таваҷҷуҳ ва тафаккур муносибат кунем, на бо инкор ва саркашӣ.
• Он нишон медиҳад, ки такзиб ва инкори ҳақ оқибати бад дорад ва инсонро аз роҳи рост дур мекунад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Аллоҳ ташвиқ мекунад, то ки аз ҳолати кофирон дур бошем ва ба раҳмати Ӯ наздик шавем.