Сураи Ан-Назиат — Оят 25

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «نَكَالَ»: ҷазо ва ибрат, азоберо гӯянд, ки барои тарсонидани дигарон дода мешавад.

— «الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ»: ҷаҳони охират ва ҷаҳони дунё.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Фиръавн даъвои худоӣ кард ва худро бартар аз ҳама донист. Пас Худо ӯро ба сахтӣ гирифт ва дар ҳар ду ҷаҳон азоб кард: дар дунё бо ғарқ шудан дар баҳр, ва дар охират бо дохил кардан ба сахттарин азоб. Ин гирифтан ва азоб ба гунае буд, ки барои ӯ ва монанди ӯ аз саркашон ибрат ва намуна гардид, то дигарон аз роҳи ӯ битарсанд ва аз худоӣ кардан даст кашанд. Дар ин ҳодиса барои ҳар касе, ки панд гирад, мавъиза ва огоҳие бузург вуҷуд дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар касе ки аз ҳадди худ бигузарад ва худро бузург бидонад, оқибати сахт хоҳад дошт.

— Худо одил аст ва ҳеҷ золимеро бе ҷазо намегузорад, ҳатто агар муддате ба ӯ муҳлат дода шавад.

— Азоби Худо метавонад дар ҳамин дунё низ бирасад, на танҳо дар охират.

— Қиссаҳои қуръонӣ барои панд гирифтан ва ислоҳи худ омадаанд, на танҳо барои донистан.

— Ин оят моро ба тавозуъ, тавҳид ва итоат ба Худо даъват мекунад ва аз кибру саркашӣ бозмедорад.