Сураи Ан-Назиат — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «رَبُّكُمُ»: парвардигори шумо, соҳиби ихтиёр ва тадбири корҳои шумо.

— «الْأَعْلَىٰ»: баландтарин, болотар аз ҳама.

1. Тафсири оят:

Фиръавн мардуми кишварашро ҷамъ кард ва бо ғурур ва кибри худ эълон намуд, ки ӯ парвардигори баландтарини онҳост ва ҳеҷ парвардигоре болотар аз ӯ нест. Ӯ мехост бо ин суханони дурӯғин мардумро ба итоати худ водор кунад ва бигӯяд, ки ба ғайри ӯ итоат кардан лозим нест. Ин изҳорот ниҳояти саркашӣ ва такаббури Фиръавн буд, ки худро дар ҷои Худои Ягона гузошт. Барои ҳамин Аллоҳ таоло ӯро дар дунё ва охират ба азоб гирифтор кард ва ӯро ибрат ва намунаи ҳалокат барои ҳамаи саркашони монанди ӯ гардонид. Дар ин ҳодиса барои касоне, ки панд мегиранд ва аз ҳадди худ мегузаштан мехоҳанд, пандомӯзӣ ва огоҳӣ ҳаст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки такаббур ва худро баланд гирифтан оқибати бад дорад ва инсонро ба ҳалокат мерасонад.

— Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ саркашеро бе ҷазо намегузорад, ҳатто агар ӯ подшоҳи бузург бошад ҳам.

— Қудрати Аллоҳ болотар аз ҳар қудратест ва ҳеҷ кас наметавонад худро дар ҷои Ӯ гузорад.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳамеша фурӯтан бошем ва танҳо ба Аллоҳи Ягона итоат кунем.

— Қуръон сарчашмаи панд ва ибрат аст ва омӯхтани он инсонро аз роҳи нодуруст нигоҳ медорад.