Сураи Ан-Назиат — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «عِبْرَة»: панд, насиҳат, сабақи ибрат.

— «يَخْشَى»: касе ки аз Худо метарсад ва аз Ӯ ҳазар мекунад.

1. Тафсири оят:

Дар он чизе ки бар Фиръавн воқеъ шуд — ҳалокат дар дунё ва азоб дар охират — барои касе ки аз Худованди бузург метарсад, панд ва ибрати бузург вуҷуд дорад. Фиръавн даъвои худоӣ кард ва худро бартар аз ҳама донист, аммо Худо ӯро бо азоби дунё ва охират ҷазо дод ва ӯро намунаи ибрат барои ҳамаи саркашони монанди ӯ гардонд. Пас ҳар касе ки аз Худо метарсад ва аз фармонҳои Ӯ итоат мекунад, аз ин ҳодиса панд мегирад ва худро аз роҳи Фиръавн нигоҳ медорад. Танҳо касе аз ин пандҳо фоида мегирад, ки дар дилаш тарси Худо дошта бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки сарнавишти золимон ва саркашон ҳамеша панди ибрат аст барои аҳли хирад.

— Тарси Худо сабаби асосии қабули панд ва насиҳат аст; ҳар ки аз Худо метарсад, аз ҳар ҳодиса сабақ меомӯзад.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ золимеро бе ҷазо намегузорад, ҳатто агар муддате ба ӯ мӯҳлат диҳад.

— Ин оят боиси умедворӣ ба адолати Худо ва ташвиқи одамӣ ба роҳи рост ва парҳезгорӣ мегардад.

— Қуръони Карим бо чунин мисолҳо дилҳоро бедор мекунад ва моро ба андеша ва тафаккур дар бораи оқибати амалҳо даъват менамояд.