Сураи Ан-Назиат — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

• أَأَنتُمْ — оё шумо?
• أَشَدُّ خَلْقًا — аз ҷиҳати офариниш сахттар ва душвортар?
• أَمِ السَّمَاءُ — ё осмон?
• بَنَاهَا — онро бино кард, сохт.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба инкоркунандагони рӯзи қиёмат рӯй оварда, мефармояд: оё шумо — эй одамон — аз ҷиҳати офариниш ва зинда гардонидани дубора сахттар ва душвортаред, ё осмоне, ки Аллоҳ онро бино кардааст? Яъне офариниши шумо ва зинда кардани шумо баъд аз марг барои Аллоҳ ҳеҷ гуна душворӣ надорад, зеро Ӯст, ки ин осмони бузургро бо тамоми баландӣ ва бузургии он бино кардааст. Пас, чӣ гуна метавонед бовар кунед, ки Ӯ шуморо дубора зинда карда наметавонад? Ҳол он ки офариниши осмони азим аз офариниши шумо ба маротиб бузургтар ва мураккабтар аст. Ин оят далели равшанест бар қудрати бепоёни Аллоҳ ва имкони бечунучарои зинда гардонидани бандагонаш дар рӯзи қиёмат.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят далели равшани қудрати Аллоҳро нишон медиҳад, ки Ӯ осмони бузургро бино кардааст, пас зинда кардани одамон барои Ӯ ҳеҷ гуна душворӣ надорад.
• Оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ба атрофи худ назар кунад ва бузургии офариниши Аллоҳро бинад, то имон ва бовари ӯ ба рӯзи қиёмат қавӣ гардад.
• Ин оят тасаллидиҳанда аст барои онҳое, ки аз зинда шудани дубора тарс доранд ё шубҳа мекунанд, зеро нишон медиҳад, ки Аллоҳ бар ҳар чиз тавоност.
• Оят инсонро ба шукргузорӣ ва тафаккур дар неъматҳои Аллоҳ даъват мекунад ва дилро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.